Morgan Shehata
expert Huisvesting en Energie
“Ik zie dat er verschrikkelijk veel veranderingen op ons afkomen. We krijgen nu de kans om mee te denken over wat dat gaat betekenen voor ons werk, niet alleen vanuit onze functie maar ook vanuit persoonlijke interesse. Toen mijn directeur vroeg om aan te sluiten bij de sessies over AI heb ik meteen ja gezegd. Ik hoop dat collega’s zich realiseren dat onze betrokkenheid keihard nodig is voor de ontwikkeling van de organisatie. Het werk dat we doen zal niet hetzelfde blijven. Daar kun je het beste nieuwsgierig mee omgaan.”
“Wat als je een ziekenhuis neerzet waarbij je geen rekening houdt met wat er al staat, puur vanuit de kennis en technologische mogelijkheden van nu? Dat is gedaan, in Dubai.
“Onze betrokkenheid is keihard nodig voor de ontwikkeling van de organisatie”
Het kwam voorbij in een van de TrendTalks en heeft ons aan het denken gezet: wat kunnen we hiervan leren? Wat als het zorgproces niet start bij de dokter, maar thuis in de huiskamer van de patiënt? Als de zorg niet lineair georganiseerd is van eerste naar derde lijn, maar als een wiel met het umc in het midden? We zullen op een andere manier moeten werken en keuzes moeten maken: wat willen we wel en niet doen, welke rol pakken we in relatie tot andere zorgorganisaties?”
“Dat heeft ook gevolgen voor huisvesting en energie. Als we meer zorg buiten het ziekenhuis leveren en meer thuiswerken, is minder vloeroppervlak nodig. Infrastructuur wordt juist belangrijker om alle dataverkeer in goede banen te leiden. Het zijn veranderprocessen van tientallen jaren, maar we hebben die stip aan de horizon wel nu nodig. Met digitalisering kan al veel maar het blijft mensenwerk: er is tijd en veranderkracht nodig om het ons eigen te maken. Iedereen – van schoonmaker tot chirurg – meekrijgen in dit proces: dat zal de kunst zijn.”
“Dit is een bijzonder moment: met de fusie achter de rug hebben we de kans om een nieuwe koers te varen. Als arts-onderzoeker in spe neem ik het perspectief mee van de toekomstige werknemer, want het is belangrijk dat we de volgende generaties weten aan te spreken. Hoe gaan we Amsterdam UMC en ons werkklimaat, onderzoek en onderwijs toekomstbestendig maken?
Vanuit mijn onderzoeksgebied houd ik me bezig met onze impact op de samenleving en de volksgezondheid. We zijn een universitair ziekenhuis in Amsterdam. Maar we hebben ook een rol in verschillende ecosystemen, op kleine en grote schaal: in de wijk, in Nederland, in en buiten Europa. Zowel in de wereld van innovatie in de geneeskunde als in de zorg. Hoe gaan we ons maatschappelijk verantwoord positioneren op al die gebieden? Hoe gaan we er bijvoorbeeld voor zorgen dat geneesmiddelen en vaccins die hun oorsprong vinden in ons ziekenhuis, betaalbaar en beschikbaar zijn voor iedereen – ook in het mondiale zuiden?
Vanuit die interessegebieden ben ik aangeschoven als panellid bij de TrendTalk over Planetary Health en bij de expertsessies over Preventie, gezondheidsverschillen en passende zorg. Wat me daarin opviel is dat mijn generatie klimaatverandering veel meer in de dagelijkse praktijk meeneemt, ook in de rol van toekomstige zorgprofessionals. Goede gezondheid begint buiten het ziekenhuis. Onze targets voor de aanpak van de milieuproblematiek en gezondheidsverschillen zijn vaak ambitieuzer dan binnen het ziekenhuis nu het geval is. Voor mij ligt de focus daarom op: hoe gaan we op een maatschappelijk verantwoordelijke manier de toekomst in?” - Sarai Keestra, promovenda Epidemiologie & Kindergeneeskunde
“We hebben te maken met verloop, terwijl de aanwas van nieuwe verpleegkundigen niet heel groot is. Hoe kunnen we onze mensen boeien en binden? Wat is voor hen van belang om zich prettig te voelen in hun functie? Die verpleegkundige versterking is echt nodig als we in de toekomst met hetzelfde aantal mensen, of misschien wel met minder mensen, goede zorg willen blijven leveren.
Het netwerk van zorg waarbinnen je de kwetsbare patiënt de juiste zorg op de juiste plek wil bieden, bestaat nog niet. Ook de financiering in het zorgsysteem is daar niet op afgesteld. Maar voor onze patiënten, de mensen voor wie ik iedere dag mijn bed uit kom, is het van groot belang dat dit goed geregeld gaat worden.” - Natascha de Ruiter, verpleegkundig consulent, in DNA magazine.
Bovendien is bouwen of verbouwen een langzaam proces: wat we vandaag bedenken, is pas over vijf jaar klaar. Dat langetermijnperspectief willen we aandragen. Bijna alle trends die in het strategietraject worden besproken, raken daaraan. Duurzaamheid, maar ook regionale samenwerking en digitalisering. Meer patiënten op afstand behandelen betekent dat we op onze locaties minder ruimte nodig hebben, maar we kunnen er ook voor kiezen om ruimtes ter beschikking te stellen van zorgpartners uit de regio en andere samenwerkingspartners. Ter versterking van de arbeidsmarkt kunnen we bijvoorbeeld overwegen om medisch technici op te leiden in samenwerking met onderwijsinstellingen. Er zijn veel handen te kort, terwijl wij specifieke kennis en ervaring te bieden hebben aan mbo- en hbo-studenten én hen al vroeg kunnen inspireren om bij ons te werken.” - Emile Spek, algemeen directeur Huisvesting Vastgoed en Techniek
“Als medewerker van Amsterdam UMC ben ik heel enthousiast over hoe dit strategietraject loopt: er wordt goed van buiten naar binnen gekeken. We gaan niet alleen uit van onszelf. Dat heb ik nog niet eerder zo meegemaakt in een grote organisatie. Waar mijn collega’s en ik specifiek naar kijken is hoe de gebouwen en de techniek die nieuwe strategie straks kunnen ondersteunen en mogelijk maken. Investeringen daarin leggen een zware druk op de financiën van de organisatie. We willen daarom in een vroeg stadium meedenken en adviseren zodat we de juiste investeringen doen voor de toekomst.
“Sommige onderwerpen van de strategie raken direct aan mijn werk. Duurzaamheid gaat bijvoorbeeld over gepersonaliseerde medicatie. Daarmee kunnen we het overschot aan geneesmiddelen die we geven, minimaliseren. Het speelt ook mee op een ander niveau: hoe ga je naar het ziekenhuis toe? Kom je met openbaar vervoer, ga je met de auto of op de fiets? AI speelt in mijn werk nu al een grote rol, bijvoorbeeld in het herkennen van patronen. Het is interessant om te weten waar die technologie naartoe gaat.” - Sjoerd Koopman, promovendus Biomedische wetenschappen en bestuurslid Jong Amsterdam UMC, DNA magazine.
Morgan Shehata
expert Huisvesting en Energie
“Ik zie dat er verschrikkelijk veel veranderingen op ons afkomen. We krijgen nu de kans om mee te denken over wat dat gaat betekenen voor ons werk, niet alleen vanuit onze functie maar ook vanuit persoonlijke interesse. Toen mijn directeur vroeg om aan te sluiten bij de sessies over AI heb ik meteen ja gezegd. Ik hoop dat collega’s zich realiseren dat onze betrokkenheid keihard nodig is voor de ontwikkeling van de organisatie. Het werk dat we doen zal niet hetzelfde blijven. Daar kun je het beste nieuwsgierig mee omgaan.”
“Wat als je een ziekenhuis neerzet waarbij je geen rekening houdt met wat er al staat, puur vanuit de kennis en technologische mogelijkheden van nu? Dat is gedaan, in Dubai.
“Onze betrokkenheid is keihard nodig voor de ontwikkeling van de organisatie”
Het kwam voorbij in een van de TrendTalks en heeft ons aan het denken gezet: wat kunnen we hiervan leren? Wat als het zorgproces niet start bij de dokter, maar thuis in de huiskamer van de patiënt? Als de zorg niet lineair georganiseerd is van eerste naar derde lijn, maar als een wiel met het umc in het midden? We zullen op een andere manier moeten werken en keuzes moeten maken: wat willen we wel en niet doen, welke rol pakken we in relatie tot andere zorgorganisaties?”
“Dat heeft ook gevolgen voor huisvesting en energie. Als we meer zorg buiten het ziekenhuis leveren en meer thuiswerken, is minder vloeroppervlak nodig. Infrastructuur wordt juist belangrijker om alle dataverkeer in goede banen te leiden. Het zijn veranderprocessen van tientallen jaren, maar we hebben die stip aan de horizon wel nu nodig. Met digitalisering kan al veel maar het blijft mensenwerk: er is tijd en veranderkracht nodig om het ons eigen te maken. Iedereen – van schoonmaker tot chirurg – meekrijgen in dit proces: dat zal de kunst zijn.”
“Sommige onderwerpen van de strategie raken direct aan mijn werk. Duurzaamheid gaat bijvoorbeeld over gepersonaliseerde medicatie. Daarmee kunnen we het overschot aan geneesmiddelen die we geven, minimaliseren. Het speelt ook mee op een ander niveau: hoe ga je naar het ziekenhuis toe? Kom je met openbaar vervoer, ga je met de auto of op de fiets? AI speelt in mijn werk nu al een grote rol, bijvoorbeeld in het herkennen van patronen. Het is interessant om te weten waar die technologie naartoe gaat.”
- Sjoerd Koopman, promovendus Biomedische wetenschappen en bestuurslid Jong Amsterdam UMC, DNA magazine.
“Dit is een bijzonder moment: met de fusie achter de rug hebben we de kans om een nieuwe koers te varen. Als arts-onderzoeker in spe neem ik het perspectief mee van de toekomstige werknemer, want het is belangrijk dat we de volgende generaties weten aan te spreken. Hoe gaan we Amsterdam UMC en ons werkklimaat, onderzoek en onderwijs toekomstbestendig maken?
Vanuit mijn onderzoeksgebied houd ik me bezig met onze impact op de samenleving en de volksgezondheid. We zijn een universitair ziekenhuis in Amsterdam. Maar we hebben ook een rol in verschillende ecosystemen, op kleine en grote schaal: in de wijk, in Nederland, in en buiten Europa. Zowel in de wereld van innovatie in de geneeskunde als in de zorg. Hoe gaan we ons maatschappelijk verantwoord positioneren op al die gebieden? Hoe gaan we er bijvoorbeeld voor zorgen dat geneesmiddelen en vaccins die hun oorsprong vinden in ons ziekenhuis, betaalbaar en beschikbaar zijn voor iedereen – ook in het mondiale zuiden?
Vanuit die interessegebieden ben ik aangeschoven als panellid bij de TrendTalk over Planetary Health en bij de expertsessies over Preventie, gezondheidsverschillen en passende zorg. Wat me daarin opviel is dat mijn generatie klimaatverandering veel meer in de dagelijkse praktijk meeneemt, ook in de rol van toekomstige zorgprofessionals. Goede gezondheid begint buiten het ziekenhuis. Onze targets voor de aanpak van de milieuproblematiek en gezondheidsverschillen zijn vaak ambitieuzer dan binnen het ziekenhuis nu het geval is. Voor mij ligt de focus daarom op: hoe gaan we op een maatschappelijk verantwoordelijke manier de toekomst in?” - Sarai Keestra, promovenda Epidemiologie & Kindergeneeskunde
“We hebben te maken met verloop, terwijl de aanwas van nieuwe verpleegkundigen niet heel groot is. Hoe kunnen we onze mensen boeien en binden? Wat is voor hen van belang om zich prettig te voelen in hun functie? Die verpleegkundige versterking is echt nodig als we in de toekomst met hetzelfde aantal mensen, of misschien wel met minder mensen, goede zorg willen blijven leveren.
Het netwerk van zorg waarbinnen je de kwetsbare patiënt de juiste zorg op de juiste plek wil bieden, bestaat nog niet. Ook de financiering in het zorgsysteem is daar niet op afgesteld. Maar voor onze patiënten, de mensen voor wie ik iedere dag mijn bed uit kom, is het van groot belang dat dit goed geregeld gaat worden.” - Natascha de Ruiter, verpleegkundig consulent, in DNA magazine.
Bovendien is bouwen of verbouwen een langzaam proces: wat we vandaag bedenken, is pas over vijf jaar klaar. Dat langetermijnperspectief willen we aandragen. Bijna alle trends die in het strategietraject worden besproken, raken daaraan. Duurzaamheid, maar ook regionale samenwerking en digitalisering. Meer patiënten op afstand behandelen betekent dat we op onze locaties minder ruimte nodig hebben, maar we kunnen er ook voor kiezen om ruimtes ter beschikking te stellen van zorgpartners uit de regio en andere samenwerkingspartners. Ter versterking van de arbeidsmarkt kunnen we bijvoorbeeld overwegen om medisch technici op te leiden in samenwerking met onderwijsinstellingen. Er zijn veel handen te kort, terwijl wij specifieke kennis en ervaring te bieden hebben aan mbo- en hbo-studenten én hen al vroeg kunnen inspireren om bij ons te werken.” - Emile Spek, algemeen directeur Huisvesting Vastgoed en Techniek
“Als medewerker van Amsterdam UMC ben ik heel enthousiast over hoe dit strategietraject loopt: er wordt goed van buiten naar binnen gekeken. We gaan niet alleen uit van onszelf. Dat heb ik nog niet eerder zo meegemaakt in een grote organisatie. Waar mijn collega’s en ik specifiek naar kijken is hoe de gebouwen en de techniek die nieuwe strategie straks kunnen ondersteunen en mogelijk maken. Investeringen daarin leggen een zware druk op de financiën van de organisatie. We willen daarom in een vroeg stadium meedenken en adviseren zodat we de juiste investeringen doen voor de toekomst.
© Amsterdam UMC 2024
